چالش حجاب یکی از حساسترین و کلیدی ترین مسایل اجتماعی جامعه ماست. مسئله شرعی پوشش یک چیز است و ماجرای چادر در کشور ما چیز دیگر.
بعد از این چند تجربه سهمگین در این باره، امروز دیگر باید بپذیریم که تصلب ما بر حمایت بی چون و چرای چادر، موجب تضعیف مسئله شرعی پوشش شده است.
به سخن  دقیق حضرت امیر باید در باب حجاب اقتدا کنیم آنجا که فرمودند افراط برادر تفریط است. واقعیت این است که در موضوع حجاب آنقدر افراط کردیم که تفریطی بی  مبنا در جوانان ما به غلیان افتاده است.
دختران ما واقعا نمیدانند چرا از چادر فراری اند چرا بیرون ریختن موهایشان، کاشت ناخن و مژه هایی عجیب غریب و…. برایشان اینقدر جذاب است!
یک طرفش حکومت رسانه های بیگانه بر دنیای تصاویر ذهنی این دختر هاست اما یک طرف بسیار مهمش گره خوردن حجاب به فشارها و استرسهای اجتماعی ای است که تجربه کرده اند و تصویرهای خاصی از زنان محجبه است که در ذهنهاشان با چیزهایی که تحقیرشان کرده، گره خورده است.
ما مزه تلخ و تحقیرآمیز افراط را به فرزندان خودمان و دیگران از کودکی چشانده ایم… محصولش چیزی جز این تفریط خانمان برانداز نیست!
اگر از همان ابتدا با تغییر رنگ و مدل لباسها برافروخته نمیشدیم الان حسرت اصل لباسها را نمیخوردیم. اگر با سفیدی رنگ جورابهای دخترانمان نمیجنگیدیم الان برای جوراب پوشیدن التماسشان نمیکردیم!
میدانید مشکل کجا بود؟ اینکه ما با دانش و پژوهش پیش  نرفتیم بلکه گذاشتیم کورکورانه هیجانات مذهبی دینمان را به باد بدهد! واقعیت این است که هیچ لازم نبود همه دخترانمان را چادری کنیم نه ممکن بود و نه لازم و نه هوشمندانه. واقعا اسلام به ما گفته بود؟
اقداماتی که تحت عنوان حمایت از عفاف و حجاب انجام دادیم پر از ابهامات و خلاء های معرفتی و پژوهشی بود.
مهندسی معرفت و عمل …. چیز دشواری است که ما به شوخی گرفتیمش.
متاسفانه الان در شرایطی هستیم که به حداقلها باید تن بدهیم تا چیزهای مهمتری را از دست ندهیم.

خدایا دختران و پسران بیگناه ما را از جرثومه فساد و بی عفتی در امان بدار و نسل آینده را آرامش ایمان و تقوا عنایت کن و نگذاری زشتیهای ما دینداران، زیبایی های دین را در نظرشان کوچک کند. و اسلام را از گزند ما مسلمانان جاهل و دشمنان تا بن دندان مسلح محفوظ بدار.